17 juli 2019

      Geen reacties op 17 juli 2019

Steeds vaker zie ik in mijn fantasie mezelf opstaan uit mijn stoel, de gang oplopen naar de lift, de uitgang verkiezen en weglopen om nooit meer terug te keren op het werk.

Het pakket waar ik mee werk zit vol met bugs en onduidelijkheid.

Ik blijf reëel genoeg om te weten dat weglopen voor werk geen oplossing is maar de behoefte aan rust is groot.

Er is afgelopen 10 maanden een grotere vuilnisbak met ellende over me heen gestort dan me lief is.

Ik heb ook een paar mensen in de vuilnisbak gepleurd want mensen die schijnheilig achter mijn rug lullen heb ik een broertje aan dood. Familie of niet, ik verspil mijn tijd niet meer aan verraders.

Ik ben veel harder geworden na alle ellende met Nessah. Ik laat niemand meer met me spelen en ik raak liever iemand kwijt dan ik nog met me laat sollen.

Misschien is harder niet eens het juiste woord maar ik bescherm mezelf beter, vroeger gleden dingen makkelijker van mijn rug. Nu kan ik niet meer met mensen omgaan die mij gekwetst of belazerd hebben omdat ik weet dat na iedere vergeving van mijn kant een nieuw mes in mijn rug geboord word.

Toen ik jong was, was ik veel positiever over andere mensen. Helaas heb ik veel over mensen bijgeleerd en is mijn visie op de mensheid behoorlijk veranderd. Jammer want hoe fijn zou het zijn als je iedereen kan vertrouwen en alle mensen elkaar helpen.

Geef een reactie